Typisch Zeeven!

Het was er een om nooit te vergeten… Het was een zwaar bevochten wedstrijd in de zinderende hitte van een van de eerste warme dagen van het jaar. Een fysieke uitputtingsslag die zijn weerga niet kende waarbij de aanhouder won. Een wedstrijd van mislukte burgers die niet konden overleven in de harde maatschappij van de Randstad tegen de eigenwijze en eigenzinnige, maar toch zo succesvolle studenten van Zeeven. Het was een prachtige overwinning in een prachtig en bovendien zeevenwaardig weekend.

Zo zullen de meesten zich de uitwedstrijd van 17 april 2011 zich herinneren. De vooraf al beruchte wedstrijd tegen de gefrustreerde spitsendoders die zich de mannen van het tweede elftal van PW noemen. Maar ook was het de wedstrijd waarin de Heeren van Zeeven terug wisten te komen van een 2-0 achterstand. De wedstrijd waarbij Zeeven dit keer niet verloren heeft op de conditie die bij een ieder flink te lijden heeft onder de prestatiedrang van de heilige derde helft. De wedstrijd waarbij: ik-ben-niet-boos-ik-gooi-altijd-met-mijn-stick-Peter kalm bleef, er een teamneger op de bank zat, Remco namens Oud-Zeeven steady meespeelde, Brabo-Don geel kreeg voor zijn voortdurende commentaar op de arbitrage en ik-was-eigenlijk-the-man-of-the-match-vd Mark fantastisch keepte. Maar het meest bizarre van deze krachtmeting was toch wel de ontknoping. De ontknoping waarin Guiseppe, beter bekend als Pietertje, het in zijn hoofd haalde in de laatste ogenblikken van de reservetijd Heeren Zeeven naar de overwinning te brengen. Bovendien was dit het eerste goal van het al bijna afgelopen seizoen gemaakt door de weinig scorende spits. De spits die vaak aangeroepen wordt met: Pietertje, Pieterje, kom maar wisselen Pietertje! (als hij dan niet al op de bank zit…)

De reden van dit nooit te vergeten wonder was misschien de inleiding. De wedstrijd volgde namelijk op een misschien nog wel legendarischere ontmoeting tussen de actieve mannen van Heeren Zeeven en de oude bokken die vroeger de eer van het Inter Pakkerair Sport Vertikaal hoog hielden. De zaterdag vooraf werd er warm gedraaid met een sportief stukje hockey, de nodige bladen van 77 bier en natuurlijk een goede BBQ. Bovendien lag het biertempo mooi constant dankzij het immer populaire juffen en fiven.

Na zo een memorabele zaterdag en een zoete overwinning waren de hockeyende studenten van Zeeven zelfs zo vergevend dat de kaarten van de wedstrijd niet zijn doorgegeven aan de bond. Natuurlijk stonden hier wel een aantal pitchers van het Twentse goud gele gerstenat tegenover. Na een lange middag op de Toren in prachtig weer is elke held van Zeeven weer veilig thuis beland om daar het weekend nog eens dunnetjes over te doen aan de binnenkant van zijn ogen. Het enige dat nog rest is een mooie herinnering, een (bijna) complete team foto en het nadreunen van het Zeevenlied over de campus.

Zeeven!

Guiseppe